Afscheid en verdriet

01-08-2021

De bedoeling vooraf was dat ik met de blog zou beginnen, hoe de praktijk is ontstaan. Maar dingen lopen anders.

De bedoeling vooraf was dat ik met de blog zou beginnen, hoe de praktijk is ontstaan. Maar dingen lopen anders.
We maken het allemaal mee, zo hebben de afgelopen weken bij ons in het teken gestaan van afscheid nemen, herinneringen koesteren en proberen de draad weer op te pakken.

Maar gaat dat eigenlijk wel zo eenvoudig? En wat doet dit met een kind, met ons kind, met uw kind?

We doen het allemaal op onze eigen manier en allemaal met de beste bedoelingen, maar pakt het wel altijd zo uit zoals we zouden willen?

Zo ook wij, als ouders van onze kinderen.
We betrokken ze bij de diagnose, het behandelproces en alle hoogte- en dieptepunten die werden bereikt en spraken openlijk over de dood. Doen we hier goed aan, vroegen we ons de afgelopen jaren meermaals af om tot de conclusie te komen dat dit het beste voelde.

Maar vorige week kwam het moment...het overlijden van oma. Ja, wij en ja, de kinderen wisten dat dit komen ging. Maar bah wat komt het dan toch onverwacht en de pijn wordt er natuurlijk ook niet minder om.

Verdriet bij jezelf, verdriet bij je partner, verdriet bij je kinderen. Allemaal hetzelfde verdriet, maar allemaal heel anders. Beter te zeggen is allemaal verdriet om hetzelfde, maar op ieders eigen manier. En verdriet stopt niet na het afscheid, juist dan wordt het intenser en gaat zich niet alleen uiten door tranen te laten stromen, maar ook door boosheid, slaapproblemen, tonen van ander gedrag.
Voor ons en voor nu is het belangrijk dat de ruimte er is om dit te tonen. Verdriet mag er zijn, verdriet moet er misschien wel zijn en uiten mag op de manier die jij fijn vindt, maar we houden wel oog voor de anderen.